بـــزن سنتورِ شعر مــولیـان را

درآور نغمــــه ی مشکاتیـان را

بزن بانو که در نُت ها نفهمید

الاهــــه آهِ پُــر ســوزِ بنـان را

علی قیصری

نمی پاشد شبی عطری به رختم

کــه آرامــم کنـد بــر روی تختـم

از آن روزی کـه دل از من بـریده

کنم هــــر ثانیه لـعنت بــه بختم

علی قیصری

وا نشد پنجــــره ای رو بــه خیـابـان دلمکــه نسیمی بــوَزد بـــر لـب ایـــوان دلـمشعر پر زمزمه در پیله غم مُرد و هنوزنکند نغمـه گـری مرغ خوش الحان دلمبـرو ای دختـر کــولی کــه تـو پیـدا نکنیفـال فـــ

همانروزی که دل بستم به مویت

شبـم روشن شد از مهتاب رویت

بیا در کــــوچـه هــا تا پُــر نمـاید

فضای خـانه ام را عطـر و بـویت

علی قیصری

نه پای هـر گُلی را آب و گِل کن

نـه بـا هـــر آشنـائی درد دل کن

اگـر خـواهی کــه آسیبی نبینی

خودت را از جهاتی مستقل کن

علی قیصری

بـه سوی مقصدم بـا پای لنگان

نـدارم انــدکی از کفـش ایمـان

همانروزی که عشقم بیوفا شد

بــریدم از رفیـق سست پیمان

علی قیصری

رفتی امّـا نفس عشق تــو معتـادم کردراهیِ میکـــده در شهــرِ غــم آبادم کردعهد کردم که زمانی ندهم دل به کسی ناگهان حلقه ای از زلف تو بر بادم کرددیدن روی دلارای تو در خواب و خیالفارغ از دلبـــریِ حـــور

تو که گیسو بـروی شانه داری

به دور چهـره ات پروانه داری

معطـر می شود گاهی هـوایم

مگر در کوچه ی ما خانه داری

علی قیصری

بـلا بـالای شیـــرازی تنت بـرف

اِرم تـا دلگـشایِ گــــردنت برف

لبی شیرین تـر از پالـوده داری

بهشت خفته در پیراهنت برف

علی قیصری

بکُش گاهی غم دیرینه ات را

معطـر کن هـوایِ سینه ات را

بزن چــادر میان دشت پُر گل

به شادی بگـذران آدینه ات را

علی قیصری